bir kağıt çiçek..

Arkadaş; yani insanı hayatında gerçekten tanıyabilen nadir insanlardan..

Hani sokak lambalarının üzerinde iş ilanları olur ya, otobüs beklerken ondan parçalar koparır arkadaş, konuşmaya devam eder şanslı kişi.. Sonra bir an etraftaki her şey durur; arabalar, insanlar, dudaklar, saniyeler.. Kağıttan bir çiçek uzanır soğuk ellerime:

-Sen şimdi bunu ömür boyu saklarsın, vermesem mi acaba..
+Saklarım tabii..

Daha güzel bir cevap verilmeliydi o anın kıymetini anlatabilmek için, 'sen beni nasıl bu kadar iyi tanıyabildin' diyebilmek gerekirdi, ama insana mavi ekran verdiriyor bazen arkadaş..