beyin bedava

Bugün (umarım) okul hayatımın son finaline girdim. Umarım diyorum çünkü dersin hocası çok iyi kalpli biri. Bizi iş hayatında bir sene daha az heba etmek için elinden geleni yapıyor. Sürekli "Gençler bugünleri çok arayacaksınız kıymetini bilin" diyor. Mezun olayım da arayayım bugünleri ya sorun değil.

Üç yüz elli sayfalık kitabı defalarca okuduktan sonra şalterleri atan tek kişi ben değilmişim yalnız;

Prenses: Ezgi ben lavaboya gidiyorum.

Arkidiş: Aa baloya mı gidiyorsun?

Ben: Ne Bolu'su ya, gezi mi varmış Bolu'ya?

Diyaloğun aslının böyle olduğunu anlayınca epeyce bir güldük tabii.

Bu arada cübbemle kepimi de aldım. İçine benden iki tane sığar gibi ama yapacak bir şey yok. Zaten o karmaşada kimin kim olduğunu seçebilmek çok zor arada kaynarım ben de.

Böyle işte. Umarım şu son dersten de geçerim de artık "okul hayatı" denen illet yakamı bırakır. Kusura bakma tatlım, bu ilişki beni çok yıprattı artık, hem sen benden daha iyilerine layıksın:P

(resim)